Jak opisać wyniki ankiety w pracy pielęgniarskiej
Opis wyników ankiety w pracy pielęgniarskiej powinien prowadzić czytelnika od charakterystyki badanej grupy do odpowiedzi na pytania badawcze i weryfikacji hipotez. Nie chodzi o przepisanie każdej liczby z programu. Dobry rozdział wybiera informacje potrzebne do zrozumienia badania, zachowuje spójne mianowniki procentów i oddziela wynik od jego późniejszej interpretacji w dyskusji.
Zaplanuj kolejność przed tworzeniem tabel
- Opisz liczebność próby i ewentualne wykluczenia.
- Przedstaw najważniejsze cechy socjodemograficzne, zawodowe lub kliniczne.
- Pokaż wyniki pytań głównych i poprawnie obliczonych skal.
- Przejdź do hipotez w kolejności przyjętej w pracy.
- Zakończ krótkim zestawieniem najważniejszych ustaleń.
Taki układ jest czytelniejszy niż kolejność wyznaczona przez przypadkowy eksport z formularza. Jeśli ankieta ma bloki tematyczne, zachowaj je również w rozdziale. Czytelnik powinien rozumieć, dlaczego po jednej tabeli pojawia się kolejna.
Jak opisać badaną grupę?
Zacznij od liczby osób uwzględnionych w analizie. Dla zmiennych jakościowych podawaj liczebność i procent. Dla wieku, stażu pracy lub innych danych liczbowych wybierz średnią i odchylenie standardowe albo medianę i kwartyle, zależnie od charakteru danych. Nie zamieszczaj cech, które nie mają związku z celem pracy tylko dlatego, że znalazły się w metryczce.
Przykład formatu, oparty na danych ilustracyjnych:
W badaniu uwzględniono 120 pielęgniarek i pielęgniarzy. Największą grupę stanowiły osoby ze stażem pracy od 6 do 15 lat (n = 46; 38,3%). Mediana wieku wynosiła 37 lat, a rozstęp międzykwartylowy 31-45 lat.
Jeżeli część osób nie odpowiedziała na pytanie, zaznacz właściwy mianownik. Procent liczony dla 117 ważnych odpowiedzi nie powinien być przedstawiany tak, jakby dotyczył wszystkich 120 uczestników.
Tabela, wykres czy opis?
Tabela sprawdza się, gdy odbiorca potrzebuje dokładnych wartości albo porównania kilku kategorii. Wykres pomaga szybko zobaczyć strukturę lub różnicę, ale nie powinien być dekoracją. Tekst służy do wskazania najważniejszego wzorca. Zwykle nie ma potrzeby przedstawiania identycznych danych wszystkimi trzema sposobami.
Każda tabela powinna mieć numer, informacyjny tytuł, jasne nagłówki i ewentualną notę wyjaśniającą skróty lub braki danych. W tekście odwołaj się do tabeli i opisz wniosek, zamiast ponownie wymieniać każdą komórkę.
Jak opisywać odpowiedzi na pytania ankietowe?
Zamiast mechanicznego zdania „30% odpowiedziało A, 25% B, 20% C...” wybierz dominujące i istotne merytorycznie informacje:
Najczęściej wskazywanym źródłem wiedzy były szkolenia wewnętrzne (42,5%). Materiały internetowe wybrało 28,3% badanych, natomiast publikacje naukowe 15,8%. Pozostałe źródła wskazywano rzadziej.
Przykład jest ilustracyjny. W Twojej pracy liczby muszą pochodzić z rzeczywistego zestawienia. Unikaj określeń „większość”, jeśli wynik nie przekracza połowy badanych, oraz „prawie wszyscy”, gdy odsetek nie uzasadnia takiego sformułowania.
Potrzebujesz wsparcia przy podobnym problemie?
Jeśli podczas pisania pracy masz wątpliwości dotyczące analizy, interpretacji wyników albo metodologii, przejdź do formularza wyceny lub skorzystać ze strony kontaktowej, aby opisać temat i etap pracy.
Wyniki skal i kwestionariuszy
Przy gotowym narzędziu opisz sposób punktowania, możliwy zakres wyniku, kierunek interpretacji i ewentualne podskale. Następnie podaj miary opisowe dla wyniku ogólnego i potrzebnych podskal. Jeżeli narzędzie ma oficjalne normy lub progi, stosuj je zgodnie z instrukcją. Nie twórz samodzielnych kategorii „niski”, „średni” i „wysoki” tylko po to, aby uprościć tabelę.
Jeżeli oceniasz spójność wewnętrzną, nazwij dokładnie skalę, liczbę pozycji i współczynnik. Nie wystarczy zdanie „ankieta była rzetelna”. Autorski zestaw niezależnych pytań nie zawsze tworzy skalę, dla której obliczanie alfy Cronbacha ma sens.
Jak przejść do weryfikacji hipotez?
Każdą hipotezę rozpocznij krótkim przypomnieniem analizowanych zmiennych. Podaj test, statystykę, wartość p i wielkość efektu, a następnie sformułuj wniosek w języku odpowiadającym projektowi. W badaniu przekrojowym pisz o różnicy lub związku, a nie automatycznie o wpływie.
Ilustracyjny przykład opisu zależności:
Stwierdzono dodatnią zależność między wynikiem wiedzy a stażem pracy, rho = 0,29, p = 0,004. Wraz z dłuższym stażem obserwowano przeciętnie wyższy wynik wiedzy, jednak współczynnik opisuje związek, a nie wpływ przyczynowy.
Nie przypisuj automatycznie etykiety „silna” lub „słaba” bez odniesienia do dziedziny i sposobu pomiaru. Ważniejsze jest przedstawienie wartości współczynnika, niepewności oszacowania i praktycznego znaczenia wyniku.
Czego nie umieszczać w rozdziale wyników?
- długiego omówienia literatury - to zwykle część dyskusji;
- pełnych wydruków z programu statystycznego;
- numerów identyfikacyjnych lub kombinacji cech pozwalających rozpoznać uczestnika;
- tabel niewykorzystanych w odpowiedzi na pytania badawcze;
- wniosków przyczynowych niewspieranych przez projekt badania.
Jeżeli potrzebujesz uporządkować cały rozdział, sprawdź stronę analiza statystyczna dla pielęgniarstwa. Możesz też przesłać strukturę ankiety i hipotezy przez formularz wyceny, bez danych umożliwiających identyfikację uczestników.
Źródła i standardy
Analiza dla kierunku